»-(¯`v´¯)-»R@zZz'$ $p@ce$..»-(¯`v´¯)

กาลเวลาเปลี่ยนแปลง ทำให้คนเปลี่ยนไป
แต่ทำไม .... ไม่ทำให้ฉันเปลี่ยนได้บ้าง
ในเมื่อตอนนี้เธอทั้ง

เย็นชา ไม่มีเหตุผล ไม่ยื้มแย้ม ไม่ทักทาย
ไม่บ่น ไม่อ้อน ไม่ดุ ไม่อบอุ่น

เบื่อที่ต้องทำตัวไร้สาระกับคนอย่างนี้
แต่มันก็อดไม่ได้ทุกทีอ่ะ ....หายใจไม่ถูกด้วยซ้ำ
ที่เห็นเอ็มเป็นสีเขียว  ตื่นเต้นที่จะทักเสมอ
อดยิ้มไม่ได้ทุกที ที่คิดถึง

ชอบกินชา ผิวแพ้เเดด ชอบกีตาร์ รักปาร์ตี้ คลั่งดนตรี

เหอะๆ  เหอะๆ    วันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นนะ?

ใครเป็นคนเริ่มวะ ... ฉันหรอ 
ฉันมั่นใจว่า วันนั้นไม่ได้ทำตัวงี่เง่า ใช่ไหม๊ ?
คำพูดในเอ็มมันไม่เหมือนความคิด กลับไปถือสามัน รึไง ?
ไม่รู้ว่าใครเริ่ม แต่ยอมแพ้  ยอมผิดเอง  ยังไม่พอใจ?

ก็บอกมาเซ่ ว่าจะให้ทำยังไง ?
จะเอายังไงก็ว่ามา ?
อย่าทำเหมือนไอ้คนงี่เง่าพรรค์นั้นอีกคนได้ไหม๊ ?
ไอ้คนที่ไม่เห็นว่าเวลาหลายปีที่ผ่านมามันไม่มีค่า ?

ทำไมถึงทำแบบนี้ห๊ะ ??


โคตรเจ็บเลยว่ะ เจ็บใจ  เจ็บใจ เจ็บใจว้อย!

ทำไมต้องง้อ โดยที่ไม่จำเป็น
ทำไมต้องแคร์ ทั้งๆที่ มันไม่มีอะไรด้วยซ้ำ
ทำไมต้องสน ก็แค่ต่างคนต่างไป
ทำไมต้องทน ทั้งๆที่ เป็นได้แค่ คนรู้จัก เพื่อนร่วมโลก

ทำไมเวลา มันทำให้ฉัน จมปลักกับความเฮงซวย

อะไรอย่างนี้นะ
 บ้าชิพ!!!